21-09-2011

Een herfst met weinig herfstkleuren..........

Op veel plaatsen in oost- en zuid-Noorwegen is het, net zoals in Nederland, èèn van de natste zomers geweest sinds mensenheugenis. Regelmatig kwamen er nieuwsberichten over stortregens, overstromingen, versperde wegen i.v.m. aardverschuivingen of steenlawines en evakueringen van de bevolking van een aantal dorpen en gehuchten. En ook Oslo kreeg z'n portie nattigheid. Zo ben ik al een paar keer door ca. 30-40 cm water gefietst omdat de rioolafwatering in de straten het niet aankonden en heeft m'n kelderbox al twee keer blank gestaan. Met alle gevolgen vandien. Ook in Hedalen is het natuurlijk flink nat en onze kelder is nu heel erg vochtig. Het natte weer heeft tot gevolg dat veel bomen, vooral de berken, hun blad al hebben laten vallen zonder de prachtige gele kleuren die we normaal in de herfst gewend zijn te zien. Ook in de bergen is weinig herfstkleur te bekennen. Veel struiken zitten al zonder blad. Bijna drie weken eerder dan normaal. Het is erg jammer, want de herfst vind ik 't mooiste seizoen hier in Norge. De kleuren, de lucht van de bossen, het mos en de enorme hoeveelheid paddestoelen is erg intens in de herfst en op een mooie herfstdag ga ik het liefste på tur door de bossen en bergen. Afgelopen weekend hadden we gedeeltelijk geluk, want die vrijdag en zaterdag was het mooi herfstweer, dus konden de bergwandelschoen weer aan.

De rivier tussen Hedalen en Nes i Ådal.




De schapen van Hedalen kunnen nog even grazen voor ze naar binnen gaan voor de winter.

Helaas weinig herfstkleuren in Hedalen

 De kongeveien, aan de andere kant van de Hedalselva.

 De bekende molen vanaf de andere kant.


 Mooi houtmuurtje met hout voor de komende lange winter.


 De nu al kale berken.


Slechts hier en daar zijn herfstkleuren te zien.

 De laatste bloemenweelde van de tuin.

 Ook dit jaar weinig appels, al zijn ze wel een stuk groter dan vorig jaar.

 Eindelijk is de stokroos gaan bloeien. De zaadjes zijn vorig jaar gezaaid en zijn nog afkomstig van de stokrozen die bij m'n oude werk in Amsterdam-Noord stonden.
Zaterdag gingen we met z'n vieren naar Vassfaret. Ook hier weinig herfstkleur te bekennen.

 Poppy ziet een eekhorn en houdt 't diertje nauwlettend in de gaten.


 Van het wandelen, spelen, rennen en speurneuzen krijg je dorst......


 Wel zijn er mooie paddestoelen te vinden.
De zondag was het weer èèn en al ellende met 't weer. Het komt de hele dag met bakken uit de hemel. En wèèr sneuvelden er regenrekords...............
Nog even werken en dan gaan we op vakantie en misschien ligt er als we terugkomen al de eerste sneeuw. Maar dat zien we dan wel weer................Eerst een paar daagjes Nederland om Abraham te zien en om daarna verder te rijden naar Frankrijk.

18-09-2011

Feest in Nederland

Het eerste weekend in september waren we voor een bliksembezoek in Nederland. Mijn moeder was donderdagavond al gekomen en zou, met een beetje hulp van Marja en Ronald, 3 dagen bikjevakten (hondenoppas) zijn. Vrijdagsmorgen maakten we nog even een flinke wandeling met onze viervoeters.

Vrijdags vertrokken we in de namiddag en kwamen rond een uurtje of half 10
's avonds aan op Schiphol, waar Freddy en Renè ons opwachtten. We reden naar Renè's huis, waar hij volgens goed ,,indisch" gebruik de frietpan aanzette en de frikandellen en kroketten in de pan deed. Beide vettehappen zijn onbekend bij ons en hadden ons voorgenomen om eens flink de tanden te zetten in deze Nederlands culinaire specialiteiten.
Daarna reden we naar Freddy's huis, waar we de komende paar nachten verbleven.
Reden van ons bezoek was de 70ste verjaardag van Olaf's moeder en zo werden we zaterdagmorgen vroeg opgehaald door Nicolien en reden we naar Julianadorp. Het schijnt dat Nederland èèn van de slechtste zomers sinds lange tijd beleefde, maar wij hadden flink mazzel, want het was nu schitterend mooi weer. Nicolien zette ons af bij Olaf's moeder in een feestelijk versierde tuin.

Rond de feestelijke dag hingen nogal wat verrassingen en dat begon met een versierde tuin en later met een mooie verjaardagstaart die Esmeralda meebracht. Even later kwam Anita met 't busje met de broers uit Zeeland en de voor deze dag speciaal uit Canada overgekomen ome Roel en tante Coby. Al lang zal ze leven stapten het gezelschap uit 't busje.
En moeders was helemaal verrast.
Toen de hele familie compleet was kon de mooie taart door de jarige job worden aangesneden.

En na de koffie met taart, werd moeders verrast met een verjaardagscadeautje: een mini notebook. Vanaf nu stapt de 70jarige in de wereld van het wereldwijde web van internett en kan ze oa. skypen met haar broer in Canada, met ons in Noorwegen en onze blog lezen.

We zaten/stonden de rest van de verjaarsmiddag in een bijna tropische warme tuin met een lekker drankje en de door Anita en Nicolien gemaakt hapjes.
In de late namiddag reden we met z'n allen naar het barbequereataurant bij de duinen. Dachten even dat het daarbinnen bloedheet zou zijn, maar men had de airco al aangezet, dus viel het erg mee.
In country & westernstijl zaten we bij de heten kooltjes waarop we diverse soorten vlees konden we konden grillen.
En natuurlijk hoort daar een koud pilsje bij.
Maar tijdens het grillen moesten even de spiezen neergelegd worden, want er was nog een verrassinkje in aantocht. De temperaturen waren al bijna tropisch, maar de sfeer werd dat ook, toen een drumbandje met braziliaanse samba ritme kwam aangelopen. Speciaal voor de 70jarige werd een showtje weggegeven.



En het aanstekelijke ritme van de drums lieten zelfs niet tante Riet niet ongemoeid.


Na afloop bedankte moeders de bandleden voor het feestelijk intermezzo.

Weer terug in het restaurant, konden we nog verder met grillen en daarna kwam 't toetje of koffie. Het was inmiddels donker geworden en reden we met z'n allen naar 't huis van Anita voor een afzakkertje. Na een uurtje namen Olaf en ik afscheid van de familie en reden in de Jaguar van Erwin en Nicolien naar Amsterdam.

Die zondag had Freddy een weer eens freddyaans ontbijt gemaakt. En waren van plan om te gaan funshoppen in het centrum van Amsterdam. Helaas werd dat wat later, want toen Olaf even ging kijken bij de Jaguar, bleek deze flink wat schade te hebben opgelopen. De auto, was samen met drie andere auto's die nacht beschadigt, door een meneer die volgens de politie onder invloed was. Twee auto's en de auto van de ,,dader" zijn totall loss. Hadden wij weer......
Erwin en Nicolien kwamen de auto ophalen en na wat sloopwerk kon de mooie Jaguar weer rijden. 

Wij gingen daarna met de tram de stad in. Wat ons opviel was dat het verschrikkelijk druk en  chaotisch was en eigenlijk ook best vies op straat.

Eèn van de vele touristtraps in Amsterdam....De Dam.

 Maar gelukkig blijven de Amsterdamse grachten nog altijd mooi!




Tijdens het funshoppen schafte ik mij eindelijk een smartphone aan, en zo kan ik nu door Oslo lopen met m'n androïde smartmobieltje en hoef mij niet meer te ,,schamen" met het oude, eenvoudige mobiltje.


We wilden het bliksembezoekje in Nederland afsluiten met een Happy Hour in de Reguliersdwarsstraat. Herman kwam ook nog even een pilsje pakken en zagen nog een paar oude bekenden. Kortom weer even ouderwets gezellie.
Na de pilsjes van de Happy Hour krijg je trek en dan is er in Amsterdam een prachtige gelegenheid om te genieten van de haute cuisine neerlandaise.......de Febo automatiek.
Onze vrinden in den Lage Landen genieten net zoals wij van de grote zakken vlaamse frieten met mayonaise.

Freddy, Olaf en ik gaan daarna nog even naar de Zeedijk voor de afsluiting.
's Maandagmorgens vroeg rijdt Freddy ons naar 't centraal stasjon en nemen we afscheid. Maar niet voor lang, want over een paar weken zien we mekaar weer voor een volgende feestelijke gebeurtenis.

We komen die middag aan in een regenachtig Gardermoen. I.v.m. m'n werk rijden we naar Oslo, waar ik blijf en rijdt Olaf alleen terug naar Hedalen, waar moeders en beide viervoeters met spanning wachtten.

Aan 't einde van de week ging ook weer naar Hedalen en maakten we een flinke wandeling door Vassfaret en kwam moeders oog-in-oog te staan met een eland en later in Olafs totaal vernieuwde Joker van Hedalen met een diepvriesforel.
Zaterdags gingen we naar Oslo. Het was mooi weer en op de Hegdehaugsveien en Bogstadveien was weer een braderie/markt. We maakten een winkelrondje door 't centrum en moeders kon een aantal verleidingen in Glassmagasinet niet de baas. Daarna reden we weer naar Hedalen.
De dag daarop bracht ik moeders weer naar Gardermoen en zat haar week hondenoppas erop.
Nogmaals bedankt ma, voor je oppas voor onze Jack en Poppy!

01-09-2011

Drie jaar in Noorwegen

Drie jaren Noorwegen zitten erop, dus even tijd om even stil te staan.
Drie jaar ,,pas", maar wij hebben 't gevoel of we al veel langer hier zitten. Een goed teken, natuurlijk, maar in die drie jaar is er dan ook heel veel gebeurd.
Toen, we samen met onze hondenkinderen, op die 1e september in 2008, 's morgens aankwamen hadden we nog geen huis, maar konden een week bivakkeren in een klein appartementje op Bronbakklia en inmiddels wonen we nu al meer dan 2 jaar in het bekende gele huisje met uitzicht op de Onsknatten.
 
Drie jaar in een ander land, andere gewoontes, andere taal en toch ook wel een ander kultuurtje. De taal blijkt toch iets minder makkelijk dan we hadden gedacht. Okee, lezen en schrijven gaat goed en een eenvoudig gesprek gaat ook prima, maar het zijn de nuances in de taal die het soms zo verdraaid moeilijk maken. Gevoelens, problemen en humor zijn moeilijker onder woorden te brengen. Daarnaast spreekt elke Noor z'n eigen dialekt. En soms zijn die echt onverstaanbaar. Ondanks dat men zegt dat we heel goed Noors spreken, heb ik 't idee dat we soms wat aan modderen. Onlangs kreeg ik wel de vraag of ik Deens was en dat voelde voor mij al als een groot compliment. Overigens zal een Noor je bijna nooit verbeteren als je iets verkeerds zegt. Maar gelukkig zijn we niet de enige buitenlanders die met taal worstelen.
Het leventje op 't platteland gaat beduidend relaxter dan in Oslo en veeeel relaxter dan in Nederland. Dat is wennen voor de doorsnee Nederlander, die toch eigenlijk een verschrikkelijke stresskip is, bij een Noor vergeleken. We hebben ons al grotendeels aangepast, maar soms komt die Hollandse stressigheid toch toch even naar boven. Zonder resultaat natuurlijk en je maakt alleen jezelf ermee gek, want de mensen hier gaan echt niet sneller lopen, rijden of werken.
En waarom ook.......
Noorwegen is stil, prachtig stil. Soms zo stil dat je alleen je hart hoort kloppen als ergens loopt. Olaf en ik vinden dat super. Als we på tur zijn, dan kunnen we lange tijd niets zeggen, gewoon genieten van de stilte. Ik zit nu doordeweeks in een druk gedeelte van Oslo, maar verlang dan toch weer naar die stilte en de zuivere lucht. Die lucht van de bossen, het mos, het hout, de meren en bergen en nu de herfst dichterbij komt, de lucht van de paddestoelen en de vochtige grond. Nee, die lucht valt zelfs niet te vergelijken met het enige echte grote bos in Nederland, de Hoge Veluwe. Het is veel intenser.
Olaf is, wat je kan noemen, gesetteld in Hedalen. Z'n werk, de mensen enz. enz. Met mij is dat iets anders. Het werk in Oslo is absoluut prima. Maar weer in de grote stad is niet iets, waar ik voor gekozen heb, toen we naar Noorwegen verhuisden. Ook we vinden de ,,weekendrelatie" zoals nu, niet ideaal en mis ik toch wel het dagelijkse ommetje met de honden. Dus kortom... toch opzoek naar iets meer in de buurt van Hedalen, indien mogelijk. Wordt vervolgd dus :))
Het gekke is dat de band met het oud thuisland toch al heel langzaamaan begint vertroebelen. Dat hadden we niet zo snel verwacht. Het gemis is minder geworden. Okee, behalve Hollandse kaas dan. Maar op een zeldzaam moment kijken we naar 't Nederlandse journaal via internet en denken we: ,,waar hebben ze 't over" of ,,wie is dat nou weer". Als je ons vraagt wie de minister van buitenlandse zaken van Nederland is, zullen we 't antwoord schuldig moeten blijven. En eigenlijk boeit 't ons ook niet meer zo. Zeker sinds 22 juli (de aanslagen), hebben we veel respekt gekregen voor hoe hier in Noorwegen de politiek bedreven wordt en hebben we een staatsminister (premier) die ik Nederland van harte zou gunnen. Die 22e juli heeft ons eigenlijk in feite een beetje ,,Noorser" gemaakt. Elke keer als we nu langs Utøya rijden naar Oslo of terug, krijgen we een brok in de keel en voelen we ons zeker geen buitenstaander.
Dus kijk niet gek op als binnenkort in ons huis langs de trap naast Beatrix ook Harald en Sonja hangen hahaha. En als je ook nog gek ben op rakfisk, rømmegrøt (roompap), zelfgemaakte kjøtkaker (platte gehaktballen) met brunsaus, af en toe een pølse i lompe (worst in soort pannekoek) snackt, bessen plukt en jam ervan maakt en in de winter op de ski's staat.......ja dan zijn we hard op weg om echte Nedernoren te worden.
Na 3 jaar is 't "nieuwe" er wel af, al blijft de uitdaging nog steeds bestaan en dat maakt het toch weer spannend. Ondanks de moeilijke periodes is nooit overwogen om weer naar Nederland terug te verhuizen. Altijd gingen/gaan we voor een oplossing hier in Noorwegen. In dit verschrikkelijk mooie land voelen we ons op onze plek, dus nemen we de vaak slechte wegen, de veel te dure drank, de beperkte keuze in supermarkt enz. maar voor lief.

Onze 4e herfst staat voor de deur en de hamvraag is zoals elk jaar : ,,wanneer zal de eerste sneeuw dit seizoen vallen?".
Hilsen fra Norge
Groeten uit Noorwegen
Go to visitnorway.com